De Trein van het Leven

                                                  

 
 

 

Start
Info over onze hond
Gedicht
Interesses
De Trein van het Leven
Het weer van Twente
Scheepvaartmuseum
Onze Fotoalbum
Hier nog wat mooie foto
In Memoriam

       
Zo zag de moeder van Gert-Jan het leven.
Ze zei wel eens het leven is net een trein.

             

 

 

 De trein van het leven.

Het leven is als een treinreis,
mensen stappen op en mensen stappen af
Er zijn haltes met gelukkig weerzien,
en haltes met een droevig afscheid.
Als we geboren worden stappen we op de trein,
en ontmoeten onze ouders,
en denken dat ze de hele reis bij ons zullen blijven
De Realiteit is echter anders.
Ze stappen af in een station en laten ons achter in de trein, zonder hun gezelschap,
liefde en genegenheid.
Maar er stappen andere mensen op.
Mensen die voor ons heel belangrijk zullen zijn tijdens de verdere reis.
Het zijn onze broers, zussen en kinderen,
onze vrienden en al de andere mooie mensen die van ons houden.
Voor sommigen is de reis een leuke uitstap.
Voor anderen is het een droevige reis met zware bagage.
Nog anderen staan steeds klaar om te helpen. Sommigen laten een grote heimwee achter….
Anderen stappen in en onmiddellijk weer uit en geven ons enkel de tijd om hen vluchtig te kruisen.
Soms zijn we verrast dat bepaalde medereizigers waarvan we houden in een ander rijtuig gaan zitten en ons alleen laten reizen.
Natuurlijk houdt niemand ons tegen om hen in het andere rijtuig te gaan opzoeken. Soms kunnen we echter niet naast hen gaan zitten, want die plaats is al ingenomen.
Dat is niet erg, zo is de reis nu eenmaal!
Vol dromen en verrassingen, vol ontmoetingen en afscheid nemen,
meevallers en ontgoochelingen……
Maar er is geen terugreis.
Laat ons de reis zo aangenaam mogelijk maken.
Laten we proberen onze reisgenoten te begrijpen,
en laten we zoeken naar de mooiste kanten van elk van hen.
Weet dat er op elk moment van de reis een van onze reisgenoten ons begrip nodig kan hebben.
Ook wij kunnen op een bepaald moment nood hebben aan iemand die ons begrijpt.
Het grote mysterie van de reis is dat we niet weten wanneer we zullen moeten uitstappen.
We weten ook niet wanneer onze reisgezellen zullen afstappen.
Zelfs niet degene die naast ons zit.
Ik zelf, ik denk dat ik heel droevig zal zijn, als ik moet uitstappen. Ik ben er zelfs zeker van.
Het afscheid van alle mensen die ik ontmoet heb in de trein, hen achter laten zal pijnlijk zijn..
Maar ik ben er zeker van dat ik ooit zal aankomen in het Centraal Station, en dat ik hen daar zal
terugzien, met veel meer bagage dan waarmee ze vertrokken zijn,
Ik zal gelukkig zijn dat ik hen meer bagage bezorgd heb.
Vrienden, laat ons er een mooie reis van maken!
Laat ons ervoor zorgen dat we mooie herinneringen achterlaten op het moment dat we uitstappen.
Aan allen die in mijn trein zitten wens ik een goede reis…….

2007                                                                                          MAMMA

 

                                           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

Start | Info over onze hond | Gedicht | Interesses | De Trein van het Leven | Het weer van Twente | Scheepvaartmuseum | Onze Fotoalbum | Hier nog wat mooie foto | In Memoriam

Deze site is voor het laatst bijgewerkt op 31 juli 2018  © G.J Elzing